Bindi

Op 24 maart 2014 ging eindelijk een door mij lang gekoesterde wens in vervulling, mijn Cesky Fousekpup was geboren. Wilde leuke plannen had ik met haar. Jachttraining, zweettwerktraining en veldwerk wilde ik met haar gaan doen. Dat is mijn passie en deze hond zou dat allemaal met mij samen gaan doen. Ik had er zin in.

Bindi

Na 7,5 week mocht ik haar ophalen bij de fokker en Bindi werd haar naam. In de auto onderweg naar huis had ik al kunnen weten met wat voor type ik te maken zou krijgen. Zeer ondernemend en vliegensvlug, maar daar hou ik wel van.
Bindi werd thuis door de andere honden gelijk geaccepteerd en probleemloos ging zij de eerste weken door. Leerde snel en was een echte doorzetter.

Op 12 juni 2014 moest ik mijn auto naar de garage brengen en besloot de honden in de voor hen speciale hondenkamer te plaatsen. Deze zou hondproof moeten zijn.Wat heb ik mij daarin vergist! In deze kamer staat een bankstel, een mand en een gesloten bak met hondenkleden. In de kamer zit een hoog raam met een rolgordijn. Ik besloot om het koord van het rolgordijn goed op te binden. Ik heb waarschijnlijk al een voorgevoel gehad, gezien haar ondernemende aard.

Nadat ik mijn auto had afgeleverd besloot ik nog even koffie te gaan drinken bij mijn ouders. Na 1,5 uur werd ik gebeld door de buurvrouw dat Bindi wel erg aan het janken en gillen was. Ook al jammerde ze vaker als ze alleen was, besloot ik toch direct naar huis te gaan. Mijn moeder ging mee, om een nog steeds onverklaarbare reden.
Thuis aangekomen hoorde ik haar inderdaad gillen en janken. Ik keek omhoog naar het hondenkamerraam en wat ik toen zag, staat nog steeds op mijn netvlies gebrand.

Bindi hing aan haar liezen in het rolgordijnkoord een meter boven de grond. Ik heb bijna mijn voordeur ingetrapt maar kon net op tijd mijn sleutels vinden. Samen met mijn moeder haar uit het koord bevrijd en naar de woonkamer getild. Ze was volkomen apathisch en kon niet meer op haar achterpoten staan.Onmiddellijk de dierenarts gebeld en verteld wat er was gebeurd en dat ik er aan kwam.

De buurvrouw bracht mij naar de dierenarts met een volkomen uitgeput en zielig hoopje Bindi van 11 weken oud. Daar aangekomen stond het hele team al klaar om ons op te vangen. En daar sta je dan snotterend en hyperventilerend naast de onderzoekstafel, volkomen machteloos.

Bert besloot foto’s te maken en haar aan het infuus te leggen. Ze had enorm veel pijn en haar achterhand sleepte over de grond en ze had geen kniereflexen meer. Uit de foto’s bleek dat haar rug en heupen niet beschadigd waren. Echter, de zenuwbanen en alles wat daar verder zit waren waarschijnlijk 1,5 uur afgekneld geweest.
We zagen het somber in, maar het hele team ging aan de slag. Daar sta je dan en je kunt niets voor haar doen. Stel dat haar achterhand niet meer beter werd, wat dan? In de kliniek werd er rustig steeds naar mijn verhaal geluisterd en glaasjes water werden gebracht. Ik was er kapot van, maar de assistentes vingen mij op en steunden waar ze konden.

Samen met mijn man besloten wij alles in het werk stellen om haar beter te krijgen. Koste wat het kost. Het moest gewoon en al zou ze nooit helemaal goed meer kunnen lopen, dan was dat maar zo. Aan die wilde plannen met jachttraining dachten we niet meer.

Met Bert, Danny en Meggie gelijk een hersteltraject op poten gezet, te beginnen met fysiotherapie, hydrotherapie en medicatie. Aan het eind van de dag hebben we haar mee naar huis genomen en kregen het advies haar zo rustig mogelijk te houden. De eerste nacht was dramatisch, ik zag dat ze haar achterpoten niet met haar kussentjes op de grond kon zetten, geen goed teken.
Het lukte haar de eerste twee dagen rustig te houden, daarna kwam haar karakter weer naar boven en besloot Bindi dan maar op twee poten te lopen en de rest er achter aan te laten slepen.

Ze bleef ontzettend vrolijk ondanks de pijn. Haar karakter heeft zeker meegeholpen aan het helingsproces. Elke dag even naar de dierenarts om haar te laten onderzoeken. Bert was optimistisch en zei dat het wel goed ging komen, hij had er alle vertrouwen in. Ik kon ze dag en nacht bereiken als er iets was. Ze luisterden steeds geduldig en dachten mee. Ik zat er echt door.

Twee dagen later lag Bindi al bij fysiotherapeute Lonneke.Wij gingen ook met homeopathie en een chiropractor aan de slag. Alles om haar weer op de been te krijgen. Ik had mijn bed bijna bij de dierenarts kunnen zetten, zo vaak zaten wij daar.

We waren de eerste weken 24 uur per dag met haar bezig. Bindi bleek een echte doorzetter en liet zich niet tegenhouden door haar beperking. Eigenlijk tegen de adviezen in heb ik haar veel laten bewegen. Ik zag dat dit haar goed deed. Soms moet je op je eigen gevoel afgaan. Ze ging beter bewegen, al leek het net een hoppend konijn. Haar kniereflexen werkte nog steeds niet.Lonneke vertelde ons eerlijk dat als deze na een week of zes niet werkten ze dat ook waarschijnlijk niet meer zouden gaan doen.

Toch hielden wij goede hoop en elke keer als wij de praktijk binnen kwamen lopen voor een therapiesessie kwamen de assistentes en dierenartsen even naar haar kijken. Ondanks dat hun taak er een beetje op zat bleven zij haar herstel volgen en kon ik alles vragen. Bindi moest het nu grotendeels zelf doen.

Ik besloot gewoon de jachttraining rustig met haar te gaan doen, dan maar een hobbelende jachthond, maar ze had er enorm veel plezier in. De socialisatie en training van de hond moesten ook gewoon door gaan. Per week zagen wij dat ze beter ging bewegen. Echter, de kniereflexen waren er nog steeds niet. Wij hadden ons er al bij neergelegd dat het een langdurig traject ging worden en dat ze altijd een beperking zou houden. Maar Lonneke merkte dat ze in de waterbak steeds sterker werd. Dat gaf hoop!

Het wonder geschiedde na 2 maanden, haar kniereflexen kwamen terug, Lonneke en ik zaten er met tranen in onze ogen naar te kijken, wat kun je dan blij zijn met zoiets. Het geeft ook aan hoe betrokken Lonneke was bij “haar Pietspriet”.
Daarna ging het razend snel. Bert, Danny en Meggie konden soms hun ogen niet geloven als Bindi binnen kwam lopen in de praktijk. Ze hadden verbetering verwacht, maar zo snel en goed, dat zeker niet.

Nu 5 maanden later, hebben wij een Bindi die alles weer kan en zelfs bij de Jachtaanlegtest van de Cesky Fousekverening bij de top hoorde. Jachttraining, zweetwerk en veldwerk, alles doe ik met haar. Dat had ik vijf maanden geleden nooit kunnen dromen.
Soms zie ik als ze moe wordt een kleine hapering aan de rechterkant, maar ook dat zal misschien nog wel weg gaan. Wij zijn ontzettend blij met dit resultaat. Dit komt zeker mede door alle medische begeleiding en steun van alle medewerkers van Dierenkliniek Stedebroec. Ik heb op Facebook gezet hoe dankbaar wij zijn voor hun goede zorg. Alleen al te weten dat je altijd bij hen terecht kunt met vragen en een luisterend oor is zo ontzettend belangrijk. Daar zullen wij altijd dankbaar voor zijn.

De fysiotherapiesessies gaan voorlopig gewoon door omdat wij dat nog nodig vinden. Over een paar maanden nog een paar heupfoto’s en als die goed zijn dan valt er helemaal een pak van ons hart. Alle tijd en energie die wij er in gestoken hebben is niet voor niets geweest, ook al heeft het ons wel veel bloed, zweet en tranen gekost. Maar het was het allemaal meer dan waard.

Tot op de dag van vandaag vragen wij ons nog af hoe het heeft kunnen gebeuren. Ik ben juist iemand die erg let op onveilige situaties. Maar gezien de sprongkracht en de ondernemendheid van Bindi had ik het denk ik niet kunnen voorkomen en voorzien.

Het beeld van een bungelende Bindi zal ik voorlopig nog niet kwijt zijn. Bindi zelf heeft echter nergens last meer van en gaat rennend en springend door het leven.

O ja, ik heb geen rolgordijnen meer in huis 

Nogmaals aan alle medewerkers van Dierenkliniek Stedebroec BEDANKT !!!!